امام الانس و الجان حضرت صاحب العصر و الزمان عجل اللَّه تعالى فرجه ، حاصل آن اين است كه بعد از فراغ از قنوت ماليدن دست بر سر و صورت فضيلت دارد در نوافل ليليه و نهاريه ، و در فرائض چنين عمل جايز نيست « 1 » . و اين حديث معتضد است به حديثى كه در باب تعقيب در فقيه مذكور است مرسلا هكذا : قال أبو جعفر عليه السّلام : ما بسط عبد يديه الى اللَّه عز و جل الا استحى اللَّه أن يردها صفرا حتى يجعل فيها من فضله و رحمته ما يشاء ، فاذا دعا أحدكم فلا يرد يديه حتى يمسح بهما على رأسه و وجهه . قال : و في خبر آخر على وجهه و صدره « 2 » . حاصل ظاهر مضمون اين حديث شريف آن است كه نيست هيچ بنده‌اى كه دست خود را بلند نمايد در مقام دعا مگر آن كه خداوند عالم جل شأنه را شرم مىآيد كه آن دست را خالى برگرداند تا آن كه قرار مىفرمايد از فضل و رحمت خود در آن دست آنچه را كه صلاح داند ، پس هرگاه يكى از شماها دعا كند دست خود را برنگرداند تا آن كه آن دستها را بر سر و روى خود بمالد ، و در حديث ديگر چنين وارد شده بايد دست خود را برنگرداند تا آن كه آن دست را بر صورت و سينهء خود بمالد . و ثقة الاسلام اين حديث را روايت نموده در كتاب دعا از اصول كافى از كاشف اسرار و دقايق جناب امام جعفر صادق عليه السّلام كه آن حضرت فرموده : ما أبرز عبد يده الى اللَّه العزيز الجبار الا استحى اللَّه عز و جل أن يردها صفرا حتى يجعل فيها من فضل رحمته ما يشاء ، فاذا دعا أحدكم فلا يرد يده حتى يمسح على وجهه

--> « 1 » احتجاج شيخ طبرسى ج 2 / 308 . « 2 » من لا يحضره الفقيه ج 1 / 325 .